Συγκλονισμό προκάλεσαν οι μαρτυρίες γυναικών που έδωσαν και δίνουν την δική τους μάχη με τον καρκίνο, κατά την διάρκεια της δημοσιογραφικής διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε σήμερα η Μόνιμη Επιτροπή Καρκίνου της Ομοσπονδίας Συνδέσμων Ασθενών Κύπρου (ΟΣΑΚ) με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου.
Η Χριστίνα Δημητρίου και η Αντιγόνη Λουκά είναι δύο γυναίκες οι οποίες έδωσαν τις δικές του μάχες με τον καρκίνο μίλησαν η κάθε μία ξεχωριστά για το πως τις έζησαν οι ίδιες αλλά και οι οικογένειές τους.
Παραθέτοντας την δική της εμπειρία με τον καρκίνο, η Χριστίνα Δημητρίου, ανέφερε πως «τον Μάρτιο του 2023 διαγνώστηκε η μητέρα μου με καρκίνο. Η ζωή μας άλλαξε απότομα. Ανέλαβα όλες τις δουλειές του σπιτιού, τη φροντίδα, την αγωνία. Η ογκολόγος μου πρότεινε, να κάνω έναν προληπτικό έλεγχο. Γέλασα γιατί σκέφτηκα πως είμαι μια μητέρα που θήλασα και τα δύο μου παιδιά για δύο χρόνια το καθένα κάτι που υποτίθεται μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου του μαστού ήμουν μέλος μιας επαγγελματικής ομάδας χορού και δεν κάπνισα ούτε μία μέρα στη ζωή μου. Κι όμως, ο καρκίνος με βρήκε. Τελικά δεν ήταν μόνο για τους άλλους».
«7 Ιουνίου 2023. Η μέρα της μαστογραφίας είναι μια μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ.Μια συνηθισμένη Τετάρτη σαν όλες τις άλλες. Ντύθηκα και πήγα για εξέταση ρουτίνας και μετά θα πήγαινα τρεχτή στη δουλειά. Η ζωή μου όμως εκτροχιάστηκε... Η ακτινολόγος μου είπε: Χριστίνα μου δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω. Πέτρωσα απ’ τον φόβο. Ένα ρίγος με διαπέρασε ολόκληρη. Εκεί που χαμογελούσα, ξαφνικά όλα μαύρισαν. Μια μόνο πρόταση άλλαξε τα πάντα και χώρισε τη ζωή μου σε πριν και μετά. Ξαφνικά, το μέλλον που είχα σχεδιάσει διαλύθηκε».
«Οι μέρες που ακολούθησαν δεν ήταν εύκολες, τόνισε πως «ξεκίνησε το ένα ιατρικό ραντεβού μετά το άλλο. Το ένα τεστ μετά το άλλο και ατελείωτες ώρες αναμονής των αποτελεσμάτων. Μέχρι να βγει η τελική διάγνωση, είχα ήδη χάσει 10 κιλά. Δεν έτρωγα. Δεν κοιμόμουν. Έβλεπα τα παιδιά μου και ένιωθα τύψεις στην ιδέα ότι μπορεί να φύγω.
Προτιμούσα να κοιμάμαι… για να μη σκέφτομαι».
«Στις 14 Ιουνίου 2023. Η στιγμή της αλήθειας, η ογκολόγος μου, η Γιόλα Μάρκου, με κοίταξε και μου είπε: “Χριστινάκι μου, είναι καρκίνος. Θα ξεκινήσουμε θεραπείες, θα πέσουν τα μαλλάκια σου, αλλά θα γίνεις καλά.” Θυμάμαι σκέφτηκα: Μα αφού προχθές ήμουν καλά… Πώς γίνεται μέσα σε λίγες μέρες να πρέπει να κάνω χημειοθεραπείες και να χάσω τα μαλλιά μου; Ξέσπασα σε κλάματα. Ο χρόνος σταμάτησε. Αναρωτήθηκα τι θα συμβεί, πώς θα αλλάξει η ζωή μου, και αν θα είμαι ποτέ ξανά ο ίδιος άνθρωπος».
«Πήγαμε χέρι-χέρι με τον άντρα μου, τον Σωκράτη, απέναντι στο κομμωτήριο για να αγοράσουμε περούκα. Γύρισα πάνω του και τον αγκάλιασα σφικτά και έκλεισα τα μάτια μου για να μην βλέπω τις περούκες. Αρνιόμουν να δεχτώ ότι θα χάσω τα μαλλιά μου. Ήταν η πρώτη αντίδραση. “Τι γυρεύω εδώ;” Μάλλον είναι απλά ένας εφιάλτης. Αποκλείεται να μου συμβαίνει αυτό. Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη του κομμωτηρίου και μου φάνταζα η ίδια αλλά μέσα μου είχα ένα τέρας. Πώς γίνεται αυτός ο αόρατος εχθρός να μου άλλαξε τη ζωή από τη μια στιγμή στην άλλη. Προσπάθησα να διεκπεραιώσω όλες μου τις υποχρεώσεις μέχρι να ξεκινήσω θεραπείες. Φοβόμουν ότι δεν μπορούσα μετά».
«27 Ιουνίου 2023. Πρώτη μέρα χημειοθεραπείων. Μια πολύ δύσκολη μέρα. Πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός μου στα φάρμακα; Πότε θα ξεκινήσουν να πέφτουν τα μαλλιά μου; Θα αντέξω; Θέε μου δώσ’ μου υπομονή. Είμαι ακόμα στην αρχή. Έχω μεγάλο δρόμο μπροστά μου. 16 χημειοθεραπείες 1.5 μήνα ακτινοθεραπείες και αμέτρητες ανοσοθεραπείες. Οι μέρες κυλούσαν αργά. Κάθε μέρα ένας αγώνας»
«14 Ιουλίου 2023. Άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά μου. Η μέρα που τόσο φοβόμουν. Έφτασε η ώρα να τα ξυρίσουμε. Πήγαμε πάλι με τον φύλακα άγγελό μου τον άντρα μου στο κομμωτήριο. Ο Σωκράτης μου κρατούσε το χέρι καθώς κυλούσε το ξυράφι στο κεφάλι μου και μου έλεγε πόσο όμορφη ήμουν. Τελικά, όλα φάνταζαν χειρότερα απ’ ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Αυτό ήταν; Ηρέμησα! Σημασία είχε πλέον η υγεία μου!Να γίνω καλά! Δεν με ένοιαζαν τα μαλλιά! Για τα μωρά μου ήμουν η μάμα τους με ή χωρίς μαλλιά. Γελούσαμε ότι έμοιαζα με σκαντζοχοιράκι. Δοκίμασα και πολλές περούκες μπλέ μαλλιά ροζ. Είχε πλάκα. Ως εκπαιδευτικός γνωρίζω ότι η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη οδός. Είχαμε πει την αλήθεια στα παιδιά από την αρχή. Η μάμα έχει καρκίνο θα πέσουν τα μαλλιά της αλλά θα γίνει καλά»
«Το ταξίδι της θεραπείας ήταν κάτι που δεν είχα φανταστεί. Χειρουργεία μαστεκτομές που άλλαξαν το σώμα μου, θεραπείες που μου αφαίρεσαν τη δύναμη και δοκίμασαν την αντοχή μου. Το καθένα με παρενέργειες τόσο σωματικές όσο και ψυχικές. Υπήρχαν μέρες που ένιωθα δυνατή και γεμάτη ελπίδα, και μέρες που ο φόβος και η εξάντληση κυριαρχούσαν. Κατάλαβα ότι ο καρκίνος δεν επηρεάζει μόνο το σώμα — δοκιμάζει το μυαλό και την καρδιά. Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό, άρχισε να γεννιέται κάτι απρόσμενο. Η ελπίδα».
«Η ελπίδα εμφανίστηκε μέσα από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που με αντιμετώπισαν όχι απλώς ως ασθενή, αλλά ως άνθρωπο. Εμφανίστηκε μέσα από την οικογένεια και τους φίλους μου, που στάθηκαν δίπλα μου ακόμη κι όταν δεν ήξεραν τι να πουν. Εμφανίστηκε στις μικρές νίκες στο τέλος μιας θεραπείας, σε μια καλή εξέταση, ή απλώς στη δύναμη να σηκωθώ από το κρεβάτι μια δύσκολη μέρα».
«Ο καρκίνος μού έμαθε να ακούω το σώμα μου. Μου έμαθε να είμαι πιο υπομονετική με τον εαυτό μου και να εκτιμώ πράγματα που κάποτε θεωρούσα δεδομένα. Μου έμαθε ότι το θάρρος δεν σημαίνει να μη φοβάσαι ποτέ· σημαίνει να συνεχίζεις ακόμα κι όταν φοβάσαι».
«Η στήριξη της οικογένειας και των φίλων μου ήταν καταλυτική. Δεν θα μπορούσα να τα καταφέρω χωρίς αυτούς. Και μέσα από αυτή την περιπέτεια γεννήθηκαν φιλίες που ξέρω ότι θα κρατήσουν για πάντα. Με βοήθησαν απίστευτα και τα ροζ φιλαράκια μου. Γιορτάζαμε μαζί τη διαφορετικότητά μας. Μαζί τους ένιωθα ότι Δεν είμαι μόνη. Δεν είμαι τρελή. Και άλλοι καρκινοπαθείς σκέφτονται, φοβούνται, πονάνε με τον ίδιο τρόπο. εμαθα ότι its ok not to be ok! Αγκάλιασα όλα μου τα συναισθήματα θετικά και αρνητικά. Και κάπως έτσι άρχισα και πάλι να παίρνω ανάσες».
«Σιγά σιγά βρίσκεις ξανά τα πόδια σου. Ανακαλύπτεις δυνάμεις που δεν ήξερες ότι είχες.
Είναι σαν κάποιος να σε κρατά κάτω από το νερό… και εσύ αρχίζεις να αντιστέκεσαι.
Να παλεύεις για να ζήσεις. Στις χημειοθεραπείες, πλέον καταφέρνεις να διατηρείς την αξιοπρέπειά σου. Υπάρχουν φάρμακα για να αντιμετωπιστούν οι παρενέργειες. Ζεις και μέσα στις χημειοθεραπείες. Πήγαινα διακοπές luna park water park. Ήμουν ζωντανή και ζούσα στιγμές με τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Με τη βοήθεια των διατροφολόγων και των γιατρών κατάφερα να προσαρμοστώ στην νέα πραγματικότητα. Μια νέα ρουτίνα».
«Και στο ογκολογικό… σε κάνουν να νιώθεις όμορφα. Μετατρέπουν το νοσοκομείο σε ένα μέρος ασφάλειας που θα αποκαταστήσει την υγεία μας. Όλοι οι νοσοκόμοι και το προσωπικό ήταν υπέροχοι. Υπομονετικοί. Με ένα αστείο έτοιμο να σου αλλάξει τη διάθεση. Με περίμεναν κάθε Τρίτη. Για αυτούς δεν ήμουν απλά η ασθενής με αριθμό 048744 ήμουν η Χριστίνα. Έμαθαν εκτός απ’ το όνομά μου και την αγαπημένη μου γεύση παγωτού. Μας κερνούσαν μετά το epirouvicin γιατί χάναμε τη γεύση μας. Ένα από τα πιο δυνατά φάρμακα χημειοθεραπειών. Το red devil όπως το ονομάζαμε. Το special cocktail μας που θα μας έδινε πίσω τη ζωή! Αυτά τα αστεία ελάφρυναν το βαρύ κλίμα και το φορτίο που κουβαλούσαμε εμείς οι καρκινοπαθείς. Φώτιζαν την πιο σκοτεινή πτέρυγα του ογκολογικού. Μπορώ να σας πω ότι όταν ολοκληρώθηκαν οι θεραπείες λυπήθηκα που δεν θα τους έβλεπα καθημερινά. Τους αποχαιρέτησα με δάκρυα στα μάτια».
«Θυμάμαι, τον Οκτώβρη, προς τα μέσα των χημειοθεραπειών στα γενέθλιά μου μού τραγουδούσαν στο δωμάτιο: «Μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά…» Και τότε γέλασα. Γιατί δεν είχα μαλλιά. Και σκέφτηκα: Τι ευλογία να καταφέρεις να γεράσεις. Να έχεις έστω και άσπρα μαλλιά. Πόσα πράγματα θεωρούμε δεδομένα…».
«Δεν διαλέγουμε τις περιπέτειες που θα αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας αλλά σίγουρα διαλέγουμε το πώς. Διάλεξα να κρατήσω τα θετικά αυτής της περιπέτειας. Έθεσα στόχο ότι θα «τον σύρω να πάει» και θα ανεβώ τα σκαλιά της Παναγίας της Τήνου γονατιστή. Με βοηθούσε πολύ ο στόχος και τα όνειρα του ΜΕΤΑ. Αισθάνομαι ότι ήταν θείο δώρο η διάγνωση της μητέρας μου. Ένα θαύμα για να με σώσει εμένα και ένιωσα την ανάγκη να ευχαριστήσω την Παναγία. Νιώθω ότι όλα γίνονται για κάποιο λόγο».
«Ο καρκίνος μου πήρε πολλά, αλλά μου χάρισε και απρόσμενα δώρα. Σήμερα, δεν μετρώ τη ζωή με χρόνια ή σχέδια, αλλά με στιγμές. Γιορτάζω τις μικρές νίκες. Ακούω περισσότερο. Αγαπώ πιο βαθιά. Μου έμαθε υπομονή και ταπεινότητα. Είμαι ευγνώμων όχι μόνο που επέζησα, αλλά που ζω πραγματικά. Κοντά στην σκέψη του θανάτου βρήκα τη ζωή».
«4 Φεβρουαρίου 2026. Σήμερα στέκομαι εδώ όχι μόνο ως καρκινοπαθούσα, αλλά ως μαχήτρια, ως επιζήσασα, ως άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στην ελπίδα. Στέκομαι εδώ για όσους μόλις διαγνώστηκαν και νιώθουν χαμένοι. Για όσους βρίσκονται σε θεραπεία και είναι κουρασμένοι, αλλά συνεχίζουν. Δεν είστε μόνοι. Η σημερινή μέρα δεν είναι μόνο μέρα ενημέρωσης. Είναι μια ημέρα ενότητας. Μια υπενθύμιση ότι κανείς δεν είναι μόνος σε αυτή τη διαδρομή. Μια παρότρυνση να μην αμελούμε τους τακτικούς μας ελέγχους».
«Και μια πρόσκληση να στηρίξουμε την έρευνα, να υποστηρίξουμε τους ασθενείς και να εργαστούμε για ένα μέλλον όπου η διάγνωση του καρκίνου θα συνοδεύεται από περισσότερες λύσεις, περισσότερη ελπίδα. Η ιατρική προχωρά. Καθημερινά ανακαλύπτονται νέα φάρμακα και θεραπείες. Θυμάμαι την ογκολόγο να μου λέει ότι το φάρμακο που μου προμήθευσαν δεν υπήρχε πριν 5 χρόνια. Τώρα υπάρχει και χάρη σε αυτό είμαι ακόμη εδώ».
«Ο καρκίνος άλλαξε τη ζωή μου, αλλά δεν με καθόρισε. Είμαι κάτι περισσότερο από τη διάγνωσή μου. Είμαι επιζήσασα. Και σήμερα στέκομαι εδώ ως απόδειξη ότι η ελπίδα αντέχει, η ίαση είναι δυνατή και η ζωή μετά τον καρκίνο είναι πραγματική».
Αντιγόνη Λουκά: Το μωρό μου ήταν η άγκυρά μου
Από πλευράς της η Αντιγόνη Λουκά μιλώντας για τη δική της εμπειρία ανέφερε πως «σήμερα 4 Φεβρουαρίου, Παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου. Βρίσκομαι εδώ και είμαι ευγόμων γι’ αυτό, για να θυμηθούμε μαζί ότι πίσω από τη λέξη καρκίνος, είναι άνθρωποι, ανθρώπινες ιστορίες, φόβοι, αντοχές, οικογένειες, μικρές και μεγάλες νίκες της καθημερινότητας. Είναι τιμή για μένα να μοιράζομαι τη δική μου εμπειρία και εύχομαι μέσα από τα λόγια μου και της Χριστίνας να μπορέσουμε όλοι μαζί να δώσουμε λίγο κουράγιο και λίγη δύναμη σε όσους δίνουν σήμερα το δικό τους αγώνα».
«Πριν από τη διάγνωσή μου με λέμφωμα υψηλής κακοήθειας, τον Δεκέμβριο του 2019, ζούσα με την ψευδαίσθηση του ελέγχου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η ζωή μου έμοιαζε, όπως και σε πολλούς, δεδομένη: δουλειά, υποχρεώσεις, σχέδια, deadlines. Ταυτόχρονα ήμουν και πολύ χαρούμενη γιατί είχα ευλογηθεί να φέρω στον κόσμο τον Μιχαήλ μου το 2017. Η υγεία ήταν και είναι, δυστυχώς για πολλούς, κάτι αυτονόητο μέχρι να πάψει να είναι. Γι’ αυτό βάζω τώρα εδώ και έναν υπότιτλο μέσα από τον τίτλο μας «Μοναδική Μοναδικότητα», με μεγάλα γράμματα: πρόληψη. Αυτό είναι το σημαντικότερο για να παλέψουμε τον καρκίνο».
«Η στιγμή της διάγνωσης δεν σου αφήνει χώρο για άρνηση. Σ’ αναγκάζει να κοιτάξεις κατάματα τον φόβο, τον φόβο του πόνου, της αλλαγής, αλλά κάτι ακόμη πιο δύσκολο, της οντότητάς. Αντιμετώπισα τον φόβο μήπως φύγω, ενώ είχα τώρα την ευλογία να γίνω μαμά. Ήταν μόλις τριών χρονών. Μήπως δεν μου δοθεί ο απαραίτητος χρόνος να ζήσω αυτό το θαύμα, να δω το γιο μου να μεγαλώνει. Αυτός ο φόβος, παράδοξα, είναι και η μεγαλύτερή μου δύναμη, γιατί έχουμε δύναμη μέσα μας που δεν γνωρίζουμε ότι την έχουμε. Το μωρό μου ήταν η άγκυρά μου. Έπρεπε να γίνω καλά για εκείνον πρώτα, για μένα, για τον σύζυγό μου, για την ηλικιωμένη μητέρα μου».
Θυμάμαι έντονα τα λόγια του γιατρού μου, του Δρ Αγαθοκλέους στο Ογκολογικό Κέντρο, και τον ευχαριστώ, και ευχαριστώ όλους όσους ήταν εκεί, εκείνους τους δικούς μας αγγέλους, που από την πρώτη κιόλας γνωριμία μας μου είπε: «Η ψυχολογία, Αντιγόνη, κυρία Λουκά, παίζει τον πρώτο ρόλο. Είναι το 50% της θεραπείας και μετά έρχονται τα φάρμακά μας». Αυτή η φράση με συνόδευε σε όλη μου τη διαδρομή. Και πράγματι, δίπλα μου είχα ανθρώπους που κράτησαν όρθια αυτή την ψυχολογία. Ιδιαίτερα ο σύζυγός μου, ο Στέλιος μου, με το χιούμορ και την απέραντη αγάπη του, με στήριζε αδιάκοπα. Ο μικρός μου, ο Μιχαήλ, μου έλεγε κάθε μέρα πως κάνει την προσευχή του στο Χριστούλη για να κάνει τη μανούλα του καλά. Αυτές οι απλές, αγνές λέξεις, για μένα ήταν το πιο δυνατό φάρμακο».
«Πήγαινα στις χημιοθεραπείες, που ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2020, μετά από δύσκολο δρόμο μέχρι να διαγνωστώ, γιατί δεν ήταν εύκολο. Στην αρχή δεν ήξεραν τι ήταν. Πρώτη βιοψία, δεύτερη βιοψία και μετά. Και αυτή η αβεβαιότητα σε κάνει να νιώθεις ακόμη πιο άσχημα ψυχολογικά, γιατί τουλάχιστον όταν έχεις την πρόγνωση μπορείς να ξεκινήσεις να ελπίζεις, να βρεις τη θεραπεία που πρέπει. Πήγαινα λοιπόν για χημειοθεραπείες και έβαζα στο μυαλό μου ότι είμαι αιμοδότης και πάω να δώσω αίμα για να βοηθήσω και άλλους συνανθρώπους μας. Ήταν μια δύσκολη περίοδος, γιατί ήταν και μέσα στη διάρκεια του COVID κάποιες θεραπείες, και ήταν διπλό χτύπημα για μένα, μιας και χρειάστηκε να απομακρυνθώ και από το παιδάκι μου, που ήταν δύσκολο να το φροντίσω, για τρεις ολόκληρους μήνες».
«Η ζωή κατά τη διάρκεια και μετά δεν είναι μόνο θεραπείες, εξετάσεις, ραντεβού. Είναι μία καθημερινή διαπραγμάτευση με τον εαυτό μας. Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς των ΠΑΣΥΚΑΦ και του Ανθρώπους του που ήταν δίπλα μου σε όλη τη διαδρομή αλλά και μετά στην ψυχολογική στήριξη. Ιδιαίτερα ευχαριστώ την Άρτεμις Κομαντίνα, την ψυχολόγο μας, που ήταν εκεί σε κάθε στιγμή να πιαστώ, να κλάψω, να θυμώσω. Την νιώθω πραγματικά ως ζωτικό μου άνθρωπο».
«Στην κοινωνική ζωή ανακαλύπτεις μια διαφορετική, περίεργη σιωπή. Κάποιοι άνθρωποι απομακρύνονται, όχι από κακία, αλλά γιατί δεν ξέρουν τι να πουν, πώς να το αντιμετωπίσουν. Το καταλαβαίνω εν μέρει. Μαθαίνεις όμως να ξεχωρίζεις ποιοι μένουν. Και αυτοί που μένουν γίνονται λιγότεροι, αλλά ουσιαστικότεροι. Στην ψυχική υγεία, ο αγώνας είναι αόρατος. Υπάρχουν μέρες που νιώθεις γενναίος και άλλες που φοβάσαι περισσότερο. Ο καρκίνος σε μαθαίνει όμως ότι επιτρέπεται και να λυγίζεις, γιατί είμαστε άνθρωποι. Η διαδρομή αυτή μου έμαθε πως η βοήθεια δεν είναι ήττα, η ευαλωτότητα δεν είναι αδυναμία. Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό μήνυμα της σημερινής μέρας και το συνδέω με τον τίτλο της σημερινής ημέρας: ότι η δύναμη βρίσκεται στη διαφορετικότητα των ιστοριών μας».
«Σήμερα δεν μιλώ μόνο ως άνθρωπος που πέρασε τον καρκίνο, ως μαχήτρια, ως επιζήσασα. Μιλώ ως άνθρωπος που άλλαξε. Που έμαθε να ζει πιο αργά, πιο συνειδητά, πιο αληθινά. Έμαθα ότι υπάρχει φως στην απέναντι πλευρά όταν έχεις πίστη, όταν έχεις αισιοδοξία, όταν έχεις αγάπη, όταν έχεις τους κατάλληλους ανθρώπους, γιατρούς, να σε στηρίξουν. Την ίδια καθαρότητα την είχα δει και στο επαγγελματικό μου πεδίο, όταν εργαζόμουν εκείνο τον καιρό με την αείμνηστη Ζέτα Αιμιλιανίδου, που με στήριξε, με βοήθησε, και οι συνάδελφοι όταν επέστρεψα, ο καθένας με τον τρόπο του, μου έδειξαν ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ότι δεν έπρεπε να αποδείξω κάτι διαφορετικό. Ότι είμαι ο ίδιος άνθρωπος εκεί και ότι μπορούσα, μπορώ, να συνεχίσω να το κάνω. Αυτό με έκανε να νιώσω ότι η δουλειά, οι συνεργασίες και οι ανθρώπινες σχέσεις παραμένουν σταθερές ακόμα και μετά την καταιγίδα».
«Ευχαριστώ ξανά τους γιατρούς και τους νοσηλευτές του ογκολογικού τμήματος που στάθηκαν δίπλα μου με υπομονή και ανθρωπιά σε κάθε στιγμή της θεραπείας μου. Όπως είπε και η Χριστίνα, γνώριζαν περισσότερα εκείνοι τι μας αρέσει, τι θα θέλαμε να ακούσουμε, μουσική, να φάμε κάτι. Και πάνω απ’ όλα θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου, που στάθηκε δίπλα μου κάθε στιγμή, που κράτησε το χέρι μου όταν εγώ δεν είχα δύναμη, που πίστεψε για μένα όταν εγώ λύγιζα και που μου θύμισε ξανά ότι η αγάπη είναι το πιο ισχυρό φάρμακο».
«Θέλω να απευθυνθώ για λίγο σε όσους βρίσκονται αυτή τη στιγμή μέσα στη μάχη. Μπορεί να νιώθετε κουρασμένοι σήμερα, φοβισμένοι, ίσως και μόνοι, δεν είστε μόνοι όμως. Κάθε ανάσα, κάθε μικρό βήμα, κάθε δύσκολη μέρα που τελειώνει είναι μια πράξη τεράστιας γενναιότητας. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να ζητήσει βοήθεια, να κλάψει και να ελπίσει. Υπάρχει δρόμος μπροστά και σε αυτόν τον δρόμο βαδίζουμε όλοι και ευχαριστώ όλες τις οργανώσεις που βρίσκονται δίπλα στους συνανθρώπους μας και σε εμάς που περάσαμε αυτή την περιπέτεια».
«Ο καρκίνος μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου. Δεν είσαι σίγουρα ο ίδιος άνθρωπος, δεν είμαστε ίδιοι άνθρωποι. Δεν σε ορίζει όμως. Εσύ συνεχίζεις να γράφεις τη δική σου ιστορία. Και κάθε ιστορία, όσο δύσκολη κι αν είναι, αξίζει να ακούγεται».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Δεύτερη αιτία θανάτου ο καρκίνος στην Κύπρο-4.500 νέα περιστατικά κάθε χρόνο, εκκρεμούν ανακουφιστική φροντίδα και Εθνικό Ινστιτούτο
