Κυριακή 7 Μαρ, 2021 | Επικοινωνία
trans gif

«Πρέπει να πάω… Θεέ μου σε παρακαλώ κάμε η απουσία μου να μην κοστίσει στα παιδιά μου»

  18/01/2021 12:00
«Πρέπει να πάω… Θεέ μου σε παρακαλώ κάμε η απουσία μου να μην κοστίσει στα παιδιά μου»

«Πρέπει να πάω… Θεέ μου σε παρακαλώ κάμε η απουσία μου να μην κοστίσει στα παιδιά μου»

  18/01/2021 12:00

Η πίεση στο σύστημα υγείας, ειδικά στο Νοσοκομείο Λευκωσίας αυξήθηκε τα τελευταία εικοσιτετράωρα, με τους εξουθενωμένους επαγγελματίες υγείας της πρώτης γραμμής, να συνεχίζουν να δίνουν μάχη αφήνοντας πίσω τις οικογένειές τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: «Οι πρώτες λέξεις που ψέλλισε ήταν, αγαπώ σε… Την ακούαμε από τον ασύρματο»

Συγκλονίζει η ανάρτηση της κλινικής εκπαιδεύτριας της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, Μαρίας Φωκά, μητέρας δύο παιδιών, που περιγράφει τα συναισθήματα της, λίγο πριν μεταβεί ξανά στο Νοσοκομείο.

Το Σάββατο το βράδυ, ήταν ίσως η πιο δύσκολη νύκτα στο νοσοκομείο από την αρχή της πανδημίας και ειδικά στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, αφού υπήρξε μεγάλη ροή ασθενών.

Η ίδια έπρεπε να είναι ξανά το πρωί στο νοσοκομείο, για να βοηθήσει τους συναδέλφους της. Έπρεπε για άλλη μια φορά να αφήσει τα παιδιά της… Η ευχή της προς το Θεό, να μην τους κοστίσει η απουσία της...

Αυτούσια η ανάρτησή της

«6.30 π.μ. Κυριακή

Ψες ήρθαν και άλλοι συμπολίτες μας διασωληνωμένοι... γεμίζουν οι Εντατικές μας.... Ίσως σήμερα να ανοίξουμε την ΜΕΘ αριθμός 4....

Είναι Κυριακή σήμερα, φεύγω... σκέφτομαι τα παιδιά μου... κοιμούνται ακόμα.... Θα ξυπνήσει ο Χαράλαμπος και θα κάνει μούτρα που έφυγα και σήμερα και πήγα στο Νοσοκομείο....Ο Μιχάλης με κοιτάζει με ανησυχία τις τελευταίες μέρες αλλά δεν παραπονιέται.....  Ούτε χθες φάγαμε μαζί....

Δεν μπορώ όμως να μην πάω.... σκέφτομαι τους ασθενείς.... άρχισαν και έρχονται ασθενείς με ηλικία κοντά στη δική μου σκέφτομαι..... Πρέπει να πάω να βοηθάω τους συναδέλφους μου.....

Τα παιδιά μου όμως; ....σκέφτομαι ξανά. ποιος θα τα προσέχει;......

Όλες οι σκέψεις ένα κουβάρι στο μυαλό μου....

Βγαίνοντας από το γκαράζ κοιτάζω ψηλά στη στέγη.... Ένα Περιστέρι!!! Εκεί ακριβώς στο Κέντρο της Στέγης......

Σαν να μου λέει "Πήγαινε, εγώ θα προσέχω τα παιδιά σου που κοιμούνται".....

Και σκέφτομαι " Θεέ μου κανόνισε σε παρακαλώ, τουλάχιστον όλη αυτή η Απουσία της Μάνας να μην μου κοστίσει τα Παιδιά μου.... Στο ζητώ σαν Χάρη, σαν Αντάλλαγμα"...».

Για να σχολιάσετε κάντε κλικ εδώ
 
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Πίσω στην αρχή της σελίδας