Σάββατο 16 Ιαν, 2021 | Επικοινωνία
trans gif

Τα χρήματα από την κηδεία του 17χρονου Μάριου που έγιναν το Σπίτι πολλών παιδιών

Γιώργος Χατζηπαναγή  26/11/2020 07:02
Τα χρήματα από την κηδεία του 17χρονου Μάριου που έγιναν το Σπίτι πολλών παιδιών

Τα χρήματα από την κηδεία του 17χρονου Μάριου που έγιναν το Σπίτι πολλών παιδιών

Γιώργος Χατζηπαναγή  26/11/2020 07:02

«Τα παιδιά με νοητική ή κινητική αναπηρία, δεν έχουν κάποια αρρώστια. Είναι μια πάθηση, που μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε, είτε από ένα δυστύχημα, είτε από οτιδήποτε άλλο. Αυτά τα παιδιά είναι όλα το ίδιο με μας. Πρέπει να τους συμπεριφερόμαστε όπως θα συμπεριφερόμαστε σε οποιοδήποτε άλλο παιδί μας, οποιοδήποτε φίλο μας και να αποδεχθούμε το πρόβλημα που έχει για να το ξεπεράσει».

Αυτό είναι το μήνυμα ενός πατέρα παιδιού με νοητική αναπηρία, που αποδέχθηκε το πρόβλημα που είχε ο γιος του, το ξεπέρασε και σε βάθος χρόνου, έγινε πατέρας δεκάδων άλλων παιδιών.

Πρόκειται για τον κ. Ιάκωβο Βαλανίδη από τη Λεμεσό, πρόεδρο του Συνδέσμου το «Σπίτι του Μάριου», που εδρεύει στον Κάψαλο, από το 1991. Εκείνη τη χρονιά, μια ομάδα γονιών παιδιών με ειδικές ικανότητες, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα σύνδεσμο, ή καλύτερα ένα κέντρο ημέρας, στο οποίο θα δραστηριοποιούνταν τα συγκεκριμένα παιδιά.

«Παρά τις προσπάθειες που έγιναν για δημιουργία του κέντρου ημέρας στη Λεμεσό, δυστυχώς μέχρι το 2000 δεν έγινε τίποτα, ούτε από το κράτος, ούτε από άλλο φορέα. Εμείς στην προσπάθεια μας να δημιουργήσουμε αυτό το χώρο, πήγαμε στη Θεσσαλονίκη και είδαμε τέτοια ιδρύματα. Όταν επιστρέψαμε, αρχίσαμε τις διαδικασίες και το Φεβρουάριο 2001 δημιουργήσαμε το πρώτο απογευματινό κέντρο ημέρας παιδιών. Έρχονταν παιδιά από τα ειδικά σχολεία και από τα κανονικά σχολεία, για απογευματινή φοίτηση. Την ίδια χρονιά, δημιουργήθηκε το πρώτο κέντρο φοίτησης ενηλίκων, στο οποίο φοιτούσαν τρία κορίτσια, ενώ σήμερα έχουμε συνολικά 27 παιδιά, ανέφερε στον REPORTER, o κ. Βαλανίδης.
Το Σπίτι αφιερωμένο στον γιο του
Ο κ. Βαλανίδης, ήταν πατέρας του Μάριου Βαλανίδη, ενός παιδιού με αναπηρία, ο οποίος έμελλε να φύγει για το πιο μακρινό ταξίδι, το 2004, σε ηλικία μόλις 17 ετών. Ο χαμός του, βύθισε στο πένθος την οικογένεια του, η οποία ωστόσο στάθηκε στα πόδια της,και αφιέρωσε τη ζωή της στο κέντρο που είχε δημιουργηθεί τρία χρόνια προηγουμένως.

«Σίγουρα στοιχίζει σε μια οικογένεια να χάσει το παιδί της, ανεξάρτητα από τα προβλήματα που είχε. Πολλές φορές ακόμα και σήμερα πηγαίνω στο σπίτι και κοιτάζω να τον δω στο κρεβάτι. Λείπει μας, ακόμα και δεκαέξι χρόνια από τότε που έφυγε. Στάθηκα εδώ στον σύνδεσμο και νιώθω ότι είναι μνημόσυνο για τον γιο μου αυτό που κάνω και ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τα υπόλοιπα παιδιά. Η γυναίκα μου εργάζεται επίσης εδώ. Με τα χρήματα που πήραμε από την κηδεία, δημιουργήσαμε στο χώρο δύο δωμάτια και ένα εργαστήριο. Όταν θα κάναμε τα εγκαίνια, ήρθαν τα υπόλοιπα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, για να δώσουμε ένα όνομα. Θα ερχόταν η τότε Πρώτη Κυρία, κ. Φωτεινή Παπαδοπούλου για τα εγκαίνια και τα μέλη του συνδέσμου ήρθαν με μία πρόταση, να το ονομάσουμε το «Σπίτι του Μάριου», αφού έγινε η εισφορά από τα χρήματα της κηδείας. Εγώ και η σύζυγός μου δεχθήκαμε μετά χαράς».

Όπως εξομολογείται, νιώθει τα παιδιά στο «Σπίτι του Μάριου» παραπάνω από δικά του παιδιά, καθώς όταν τα γνώρισε, ήταν όλα βρέφη και τώρα είναι ενήλικα άτομα. Στην ουσία, μεγάλωσαν μαζί…

Προγράμματα για όλα τα παιδιά
Το «Σπίτι του Μάριου, λειτουργεί καθημερινά από τις 07:00-15:00 και τα 27 παιδιά που βρίσκονται καθημερινά στο κέντρο, δραστηριοποιούνται σε πάρα πολλούς τομείς, αφού υπάρχουν αρκετά προγράμματα, για μουσική, τέχνη και αθλητισμό.

«Μόλις έρθουν τα παιδιά, κάνουμε ένα μαθησιακό πρόγραμμα, προσπαθούμε να μάθουν ότι μπορούν. Μπορεί να λέμε κάτι και μετά από λίγο να τα ξεχνούν, αλλά προσπαθούμε ότι μπορεί να τους μείνει, να τους μείνει.

Τα τελευταία χρόνια λειτουργήσαμε εντάξαμε ένα εναλλακτικό πρόγραμμα, το οποίο προσαρμόζεται ανάλογα με τις δυνατότητες του κάθε ατόμου. Άλλα παιδιά ασχολούνται με τη μουσική, άλλα ασχολούνται με την τέχνη, το χορό, το Special Olympics και ούτω κάθεξης. Έχουμε επίσης και ζούμπα, τοξοβολία, γυμναστική, εκμάθηση ηλεκτρονικών υπολογιστών, ρομποτική. Γίνονται πάρα πολλές δραστηριότητες».

Επίσης, τα παιδιά λαμβάνουν μέρος στους ειδικούς Ολυμπιακούς αγώνες και έχουν πάει σε τρεις παγκόσμιους αγώνες, μεταξύ των οποίων στο Άμπου Ντάμπι και στην Αθήνα, αλλά και στους αγώνες που γίνονται σε Κύπρο και Ελλάδα, όπου διακρίθηκαν.

Παράλληλα, τρέχει κι ένα πρόγραμμα ψυχολογικής στήριξης που λειτουργεί από το 1996, για όλα τα άτομα που είναι μέσα στα προγράμματα των κέντρων ημέρας και για όλους τους γονείς και τα παιδιά τους, που είναι μέλη του συνδέσμου, εφόσον τα ίδια το ζητήσουν. Το συγκεκριμένο πρόγραμμα παρέχεται δωρεάν στις οικογένειες.

«Ένα ακόμα πρόγραμμα στο οποίο μετέχουμε είναι το πρόγραμμα εργοδότησης και στήριξης, όπου παίρνουμε τα παιδιά, τα καθοδηγούμε, μαθαίνουν τη δουλειά που πρέπει να κάνουν. Όταν είμαστε σίγουροι ότι μπορούν να τα καταφέρουν, απομακρυνόμαστε και παρακολουθούμε εξ αποστάσεως. Αυτός είναι ένας πολύ μεγάλος στόχος που θέλαμε να πετύχουμε και τα καταφέραμε τα τελευταία δύο χρόνια. Εκπαιδεύαμε τα παιδιά για τη δουλειά, τους παίρναμε σε εταιρείες να δουν πως δουλεύει ο κόσμος, ενώ έχουμε συνεργασία με μια εταιρεία και δύο μέρες της εβδομάδας πήγαιναν προ κορωνοϊού και απασχολούνταν στο τμήμα ανακύκλωσης, όπου διαχώριζαν τα ληγμένα προϊόντα από το χαρτί».

Οι «δημιουργίες αγάπης» που ανέστησαν το κέντρο         
Οι ιδέες του κέντρου εξελίσσονται συνεχώς και εντάσσονται νέα προγράμματα, τα οποία δίνουν κίνητρα τόσο στα παιδιά, όσο και σε εθελοντές να προσφέρουν. Το 2013, ένεκα της οικονομικής κρίσης, τα έσοδα μειώθηκαν δραματικά, αφού από 100 χιλιάδες που είχαν μαζέψει από εισφορές το 2012, τη χρονιά της κρίσης, έπεσαν στις τριάντα χιλιάδες.

Για το λόγο αυτό, η διεύθυνση του κέντρου αποφάσισε να δημιουργήσει ένα εργαστήρι, που ονομάστηκε «δημιουργίες αγάπης».

«Αυτό το εργαστήρι, τα τελευταία χρόνια μας έχει βοηθήσει τρομερά, για να βρούμε τα έσοδα για τη λειτουργία μας. Έχουμε μια ομάδα από εθελοντές, οι οποίοι ασχολούνται με τις κατασκευές. Για παράδειγμα, φτιάχνουμε δώρα, για οποιαδήποτε περίπτωση. Ασχολούμαστε με τα παζαράκια που κάνουμε το Πάσχα και τα Χριστούγεννα, τα οποία φέτος, λόγω του κορωνοϊού, έμειναν πίσω και χάσαμε πάρα πολλά έσοδα. Πάνω από είκοσι χιλιάδες ευρώ.

Ο κορωνοϊός τους στέρησε την αγκαλιά
Μιλώντας για την περίοδο των Χριστουγέννων, τα οποία φέτος θα είναι πολύ διαφορετικά από άλλες χρονιές, ο κ. Βαλανίδης, διαπίστωσε πως όπως άλλαξε η ζωή όλων μας τους τελευταίους μήνες, άλλαξε και των παιδιών. Κι αν για μας είναι δύσκολο να στερηθούμε ένα φιλί και μια αγκαλιά, για εκείνους είναι δέκα φορές πιο δύσκολο…

«Τα παιδιά μας ήταν και είναι έξω καρδιά, αλλά από τον Μάρτη μέχρι σήμερα που έγινε αυτή η ιστορία, το χαμόγελο μπορεί να έμεινε στα χείλη τους, αλλά άλλαξε ο τρόπος που συμπεριφέρονται. Δηλαδή, δεν υπήρχε περίπτωση να μπω μέσα στο κέντρο και να μην με αγκαλιάσουν όλοι. Καταφέραμε σιγά-σιγά να μιλούμε από μακριά, χωρίς να αγγίζουμε ο ένας τον άλλο. Είναι άτομα, τα πιο πολλά από τα οποία αυτοεξυπηρετούνται και τους εμπεδώσαμε ότι πρέπει να τηρούν κάποια μέτρα, να κρατούν αποστάσεις, να βάζουν αντισηπτικό, να απολυμαίνουν τους χώρους. Με αυτό τον τρόπο τους βοηθούμε για να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο και στο σπίτι.

Για αυτά τα παιδιά εκείνη η αγκαλιά ήταν πάρα πολύ σημαντική και την επιζητούσαν. Ήθελαν να τους πάρεις μια αγκαλιά, να τους μιλήσεις, αλλά δυστυχώς τώρα πρέπει να τα αποφεύγουμε».

Ένα βίντεοκλίπ που σε κάνει να δακρύσεις…
Στο μεταξύ, τον Αύγουστο του 2019, μετά από ιδέα που είχε ένα μέλος του συνδέσμου, η κ. Νένα Βλάινιτς, το «Σπίτι του Μάριου», απέκτησε τον δικό του ύμνο, με τη βοήθεια του συνθέτη Μιχάλη Ανδρονίκου, ο οποίος έγραψε τη μουσική.

Με εκείνη τη μουσική, αποφασίστηκε να γυριστεί ένα φιλμάκι, με πρωταγωνιστές, τα παιδιά του κέντρου, τα οποία στέλνουν μέσα από το βίντεο, μηνύματα αποδοχής.

Δείτε το βίντεο:

Η Παναγία Παντάνασσα που έγινε Αικατερίνειο
Πέραν από το «Σπίτι του Μάριου», ο σύνδεσμος έχει δημιουργήσει από το 2007, ακόμη ένα κέντρο ημέρας, το οποίο ονομάστηκε αρχικά Παναγία Παντάνασσα, ωστόσο στην πορεία του χρόνου και με την προσφορά ενός πολίτη άλλαξε όνομα. Μετονομάστηκε σε «Αικατερίνειο».

«Το 2016, μετά από μια ραδιοφωνική εκπομπή στην οποία έλαβα μέρος και μιλήσαμε για αυτό το κέντρο, με πήρε ένας κύριος και μου είπε να συναντηθούμε. Βρεθήκαμε και με πήρε σε ένα σπίτι και μου είπε ότι θα μας το δώσει, για το κέντρο.

Το 2019, αφότου ανακαινίσαμε το σπίτι, με κόστος 200 χιλιάδων ευρώ, έγινε λειτουργικό. Ευτυχώς με την βοήθεια του κόσμου και του κράτους,  ξεχρεώσαμε το «Αικατερίνειο», το οποίο πήρε το όνομα, στη μνήμη της μητέρας του δωρητή. Στο συγκεκριμένο κέντρο, απασχολούνται συνολικά είκοσι άτομα».

Τα δύο αυτά κέντρα, προσφέρουν αγάπη και ζωή στα παιδιά, τους δίνουν δύναμη να συνεχίσουν. Τα κάνουν χαρούμενα και τους προσφέρουν ότι χρειάζονται για να ζουν όπως κάθε άλλο παιδί.

Στη χώρα μας, τα άτομα με κινητική ή νοητική αναπηρία, τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να εντάσσονται στην κοινωνία και να γίνονται αποδεκτά, ωστόσο χρειάζεται ακόμα περισσότερη προσπάθεια από όλους. Γι’ αυτό ο κ. Βαλανίδης, θέλησε να στείλει το δικό του μήνυμα, ως γονιός παιδιού με αναπηρία, το οποίο πρέπει όλοι να διαβάσουμε και να επεξεργαστούμε καλά στο μυαλό μας…

«Τα παιδιά με νοητική ή κινητική αναπηρία, δεν έχουν κάποια αρρώστια. Είναι μια πάθηση, που μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε, είτε από ένα δυστύχημα, είτε από οτιδήποτε άλλο. Αυτά τα παιδιά είναι όλα το ίδιο με μας. Πρέπει να τους συμπεριφερόμαστε όπως θα συμπεριφερόμαστε σε οποιοδήποτε άλλο παιδί μας, οποιοδήποτε φίλο μας και να αποδεχθούμε το πρόβλημα που έχει για να το ξεπεράσει. Εμείς εδώ και τριάντα σχεδόν χρόνια έχουμε ταχθεί σε αυτό τον αγώνα και ότι μπορούμε να το κάνουμε, θα το κάνουμε».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Για να σχολιάσετε κάντε κλικ εδώ
 
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Πίσω στην αρχή της σελίδας