Σάββατο 14 Δεκ, 2019 | Επικοινωνία
trans gif

Με τα μπουλουκάκια της στο Δικαστήριο για να μαρτυρήσει για τον «λύκο» της

  22/11/2019 06:59
Με τα μπουλουκάκια της στο Δικαστήριο για να μαρτυρήσει για τον «λύκο» της

Με τα μπουλουκάκια της στο Δικαστήριο για να μαρτυρήσει για τον «λύκο» της

  22/11/2019 06:59
«Κατά την είσοδό της στην αίθουσα του Δικαστηρίου για σκοπούς αντεξέτασης, η μάρτυρας κατηγορίας 1 κρατούσε δύο μπουλουκάκια στο χέρι και ήταν εξαρχής εμφανές ότι ένιωθε άβολα. Μάλιστα, αμέσως μετά τις τυπικές ερωτήσεις από τη συνήγορο της κατηγορούσας αρχής για να αναφέρει το όνομα, την ημερομηνία γέννησής της, το σχολείο της κλπ, άρχισε να κλαίει και σε ερώτηση του Δικαστηρίου εάν αισθανόταν καλά, απάντησε ότι ήθελε λίγο χρόνο για να ηρεμήσει.
 
Έτσι, καθ’ όλη τη διάρκεια της αντεξέτασής της, διαπιστώσαμε χωρίς δυσκολία πως η μάρτυρας δεν αισθανόταν ούτε καλά ούτε άνετα που βρισκόταν στο Δικαστήριο. Έκλαιγε σε διάφορα στάδια της διαδικασίας, ζητούσε επανειλημμένα διάλειμμα και εξέφραζε έντονα την επιθυμία να μην συνεχίσει να καταθέτει. Ήθελε αυτό το βάσανο να τελειώσει και να πάει στους γονείς της.
 
Απότοκο μάλιστα αυτής της κατάστασης ήταν το γεγονός πως σε κάποιο διάλειμμα, η μάρτυρας δήλωσε ότι δεν επιθυμούσε να επανέλθει για συνέχιση της μαρτυρίας της και έτσι χρειάστηκε να κληθεί η κλινική ψυχολόγος που την παρακολουθεί. Η οποία, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, χρειάστηκε να παραμείνει στην αίθουσα μέχρι την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της.
 
Ακόμα όμως και στην παρουσία της κλινικής ψυχολόγου, ήταν εμφανής η αναστάτωση της ΜΚ1 και η επιθυμία της να τελειώνει με τη διαδικασία. Παρατηρήσαμε επίσης ότι ήταν με την προτροπή και στήριξη της ψυχολόγου που τελικά κατάφερε, στον βαθμό που ήταν δυνατόν, να ολοκληρώσει τη μαρτυρία της…».
 
*****
Η μάρτυρας κατηγορίας 1 δεν ήταν μια συνηθισμένη μάρτυρας σε υπόθεση Δικαστηρίου. Ήταν ένα κορίτσι που στα επτά του χρόνια έχανε βίαια την παιδική του αθωότητα, όταν ένας γείτονας, τον οποίο οι γονείς του εμπιστεύθηκαν, άρχισε να το παρενοχλεί σεξουαλικά.
 
Εκείνος 45 ετών, παντρεμένος, στέλεχος της Εθνικής Φρουράς, και εκείνη στη δευτέρα τάξη του δημοτικού. Λόγω δυσκολίας σε κάποιο από τα μαθήματά της, συμφωνήθηκε με τη σύζυγο του 45χρονου που είναι δασκάλα όπως της παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα. Από τη στιγμή αυτή και έπειτα η ζωή του παιδιού θα γέμιζε «λύκους».
 
Εκείνος εκμεταλλευόταν κάθε λεπτό απουσίας της συζύγου του για να θωπεύει το παιδί στα γεννητικά όργανα και σε κάποιες περιπτώσεις το εξανάγκαζε να κάνει το αντίστροφο στον ίδιο. Σεπτέμβρης 2014-Μάιος 2015, ο ίδιος καθημερινά εφιάλτης...
 
-Μαμά, μην ανοίγεις τα παράθυρα. Ούτε την πόρτα μαμά. Και κλείσε σε παρακαλώ τις κουρτίνες. Με ενοχλεί το φως.
 
-Φαίνεται το αυτοκίνητο εδώ που το έχεις παρκάρει, μαμά. Γιατί δεν το βάζεις πιο μέσα στο γκαράζ να μην το βλέπουν οι γείτονες;
 
-Μαμά, μας ακούνε τώρα που μιλάμε; Μπορεί να μας ακούν και όταν ακόμα έχουμε κλειστά τα παράθυρα;
 
Οι ερωτήσεις, οι υποδείξεις του παιδιού προς τη μητέρα του ατέλειωτες, καθημερινές, πιεστικές. Και η ίδια, ανήμπορη να δώσει εξηγήσεις, νόμιζε ότι το παιδί της ρωτούσε επειδή κάποιες φορές της φώναζε το πρωί να ετοιμαστεί για το σχολείο της και σκεφτόταν πως ίσως ντρεπόταν από τους γείτονες. Ύστερα υποψιάστηκε ότι φοβόταν τους λύκους…
 
*****
Ο κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε ενοχή ούτε στην Αστυνομία, ούτε στο Δικαστήριο. Έτσι το παιδί, στα 9 του χρόνια, χρειάστηκε να βρεθεί ενώπιον των δικαστών για να μιλήσει, για να εξιστορήσει όσα έζησε. Η συμπεριφορά της τη στιγμή της μαρτυρίας της καταγράφηκε από τους δικαστές του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας όπως πιο πάνω, αναδεικνύοντας μαζί και το μέγεθος του διπλού εγκλήματος που συντελείται σε βάρος των σεξουαλικά κακοποιημένων παιδιών όταν ο «λύκος» τους δεν παραδέχεται ενοχή και πρέπει να αντιπαλέψουν ξανά και ξανά με τον ίδιο εφιάλτη.
 
*****
Το καλοκαίρι του 2015 η επτάχρονη βρήκε τη δύναμη να μιλήσει στον 12χρονο ξάδελφό της. Δεν ήταν εύκολο, περιέγραψε ο ίδιος δίνοντας μαρτυρία στο Δικαστήριο.
 
-«Έδειχνε συγχυσμένη, φοβισμένη, έκλαιγε και κοιτούσε χάμω. Μου είπε ότι αισθανόταν ντροπή, ότι δεν το είπε σε κανέναν άλλον επειδή φοβόταν ότι εκείνος θα την έδερνε και θα σκότωνε τους γονείς της με όπλο που της είπε ότι είχε και της το έδειξε και σε φωτογραφία. Σοκαρίστηκα, δεν ήξερα εάν αυτά που μου είπε ήταν αλήθεια. Έτσι δεν είπα σε κανέναν τίποτα, εκτός στην ίδια ότι πρέπει να ξεκόψει…»
 
Αργότερα ο 12χρονος μίλησε και ο 45χρονος βρέθηκε στο εδώλιο. Και τον Δεκέμβριο του 2019 καταδικάστηκε σε επτά χρόνια φυλάκιση.
 
Καθηλωτική ήταν και η μαρτυρία της μητέρας της επτάχρονης, η οποία εξιστόρησε ότι άρχισε να αντιλαμβάνεται πως κάτι δεν πήγαινε καλά όταν το παιδί της ζητούσε επίμονα να κλείνουν τις πόρτες, τα παράθυρα και τις κουρτίνες του σπιτιού και επίσης να βάζουν το αυτοκίνητο βαθιά στο γκαράζ λόγω της γειτνίασης με το σπίτι του κατηγορούμενου.
 
Επίσης στο σχολείο, από κάποιο σημείο και μετά το παιδί άρχισε να γίνεται αντιδραστικό, σε σημείο που μόλις κάποιο αγόρι την άγγιζε, πήγαινε στη διευθύντρια και το κατάγγελλε.
 
«Φοβόταν ακόμα και να ανέβει στον πάνω όροφο του σπιτιού χωρίς συνοδεία. Τα βράδια είχε εφιάλτες και ζητούσε ακόμα και από τον ίδιο τον πατέρα της να μην μπαίνει στο δωμάτιό της για να την σκεπάζει επειδή τρόμαζε όταν αντιλαμβανόταν οποιονδήποτε. Ακόμα και για να πάει στην τουαλέτα, ήθελε συνοδεία», ήταν μερικά απ’ όσα είπε η μητέρα.
 
*****
Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των Παιδιών η 19η Νοεμβρίου και η υπόθεση της επτάχρονης αποτελεί μόνο ένα μικρό δείγμα της συντριβής του ψυχικού κόσμου των παιδιών όταν συναντούν τον δικό τους λύκο. Θα καταφέρει άραγε ποτέ να ζήσει φυσιολογικά, ή όπως η Άννα, η Μαρία, η Ελένη και όσα άλλα παιδιά έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά έχασε για πάντα την ψυχή της;
 
*****
 
Άλλα 368 παιδιά στον ίδιο εφιάλτη
Σοκαριστικά και τα στοιχεία που δημοσιοποίησαν το Συμβούλιο «Φωνή» και ο οργανισμός Hope for Children με αφορμή την παγκόσμια ημέρα.
 
Όπως αναφέρθηκε σε διάσκεψη Τύπου, από τον Ιανουάριο του 2018 μέχρι σήμερα το Σπίτι του Παιδιού δέχθηκε 368 περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης, εκ των οποίων οι 230 αφορούσαν μόνο το 2019.
 
Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων υπήρχε ενδοοικογενειακή σχέση μεταξύ του ύποπτου και του παιδιού, ενώ στις υπόλοιπες περιπτώσεις όπου η βία ήταν εκτός οικογένειας, και πάλι στην πλειοψηφία ο ύποπτος ήταν γνωστός προς το παιδί και συνήθως στον κύκλο εμπιστοσύνης του.
 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Για να σχολιάσετε κάντε κλικ εδώ
 
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Πίσω στην αρχή της σελίδας