Δευτέρα 21 Σεπ, 2020 | Επικοινωνία
trans gif

«Χάνουμε το πολύ τέσσερις ώρες... Αλλά για αυτούς είναι μια ολόκληρη ζωή»

Στέλιος Περικλέους  17/09/2020 07:06
«Χάνουμε το πολύ τέσσερις ώρες... Αλλά για αυτούς είναι μια ολόκληρη ζωή»

«Χάνουμε το πολύ τέσσερις ώρες... Αλλά για αυτούς είναι μια ολόκληρη ζωή»

Στέλιος Περικλέους  17/09/2020 07:06
Μεταμόσχευση μυελού των οστών... Μπορεί να είναι μια επίπονη και δύσκολη διαδικασία, μα είναι μια διαδικασία που χαρίζει ζωή σε ένα συνάνθρωπο μας... Λίγες ώρες ανθρωπιάς, ένα δώρο ζωής σε κάποιον που ψάχνει αυτόν τον μοναδικό άνθρωπο που θα τον σώσει και θα δώσει τέλος στο δικό του Γολγοθά... 

Καθημερινά χιλιάδες συνάνθρωποι μας καλούνται να δώσουν ένα αγώνα με ασθένεια του αίματος, όπως η λευχαιμία, λέμφωμα και άλλα κληρονομικά αιματολογικά νοσήματα. Μερικοί από αυτούς τους ασθενείς μπορούν να θεραπευτούν με χημειοθεραπεία ή και ακτινοθεραπεία. Ωστόσο για κάποιους άλλους η μεταμόσχευση μυελού των οστών από συγγενή ή εθελοντή δότη αποτελεί τη μοναδική θεραπεία, την τελευταία επιλογή.
 
Η μεταμόσχευση μυελού των οστών, αποτελεί πλέον ένα καθιερωμένο είδος θεραπείας, μια θεραπεία η οποία χαρίζει ζωή σε ένα συνάνθρωπο μας που το έχει ανάγκη και αναμένει την λύτρωση.  
 
«Χάνουμε τέσσερις ώρες, ενώ για τους άλλους εκείνες οι ώρες είναι μια ζωή. Την ίδια μέρα βγαίνεις και την επόμενη είσαι κανονικά στη δουλειά σου. Για εμάς είναι το πολύ τέσσερις ώρες, αλλά για αυτούς μια ολόκληρη ζωή», είναι τα λόγια της Χριστιάνας Νικολάου, από την Πάφο, η οποία βρέθηκε πρόσφατα συμβατή δότης και ακολούθησε τη διαδικασία.

Μιλώντας στον REPORTER η Χριστιάνα αναφέρεται στα συναισθήματα που τη διακατείχαν πριν προβεί στη συγκεκριμένη κίνηση, γνωρίζοντας πως αποτελούσε το μοναδικό άτομο που θα χάριζε ζωή σε ένα συνάνθρωπο μας.   

«Ένιωσα ότι έδωσα ζωή σε κάποιο άλλο άνθρωπο»
«Ένιωθα αγωνία. Για μας δεν είναι κάτι. Ήθελα να τα καταφέρει ο άνθρωπος, γιατί υπήρχε και η περίπτωση να μην δεχτεί το μόσχευμα. Εγώ ένιωθα πολύ καλά με τον εαυτό μου. Ένιωσα ότι έδωσα ζωή σε κάποιο άλλο άνθρωπο. Από εμάς εξαρτάται μια ζωή».

Η Χριστιάνα Νικολάου πριν από τρία χρόνια, έδωσε τυχαία δείγμα με σάλιο και ενημερώθηκε τον περασμένο Ιανουάριο πως βρέθηκε συμβατή, ενώ τον Απρίλιο μετέβη στο Καραϊσκάκειο Ίδρυμα στη Λευκωσία, όπου και έδωσε το μόσχευμα.

«Με ρώτησαν αν ήθελα να δώσω και έδωσα. Το είχα ξεχάσει εντελώς και όταν με πήραν τηλέφωνο μετά από τρία χρόνια, μου είπαν ότι βρέθηκα συμβατή δότης. Δεν ψάχνουν συγκεκριμένα για ένα ασθενή, αλλά έχουν τα δείγματα αποθηκευμένα και σε περίπτωση που χρειαστεί κάποιος ασθενής και βρεθείς συμβατός δότης, σε ενημερώνουν. Έτσι έγινε και με εμένα. 
 
Με πήραν τηλέφωνο τον Μάρτη και με ρώτησαν πρώτα αν δέχομαι και αν είμαι εντάξει να προχωρήσουμε. Επειδή ήταν όλη αυτή κατάσταση και με τον κορωνοϊό στην Πάφο, αποφάσισα να πάω στη Λευκωσία, όπου και έκανα τις αναλύσεις. Εκεί έκανα και τη μεταμόσχευση, στο Καραϊσκάκειο Ίδρυμα. Στη συνέχεια με πήραν ξανά και με ρώτησαν αν θέλω να κάνω κάποιες αναλύσεις, προαιρετικά, για να δω αν είναι όλα εντάξει. Δηλαδή, να δω εγώ ως Χριστιάνα αν είναι όλα εντάξει και δεν υπάρχει κάποιο θέμα».
 
«Δεν γνώριζα ποιος είναι, ούτε εκείνος»
Όπως εξήγησε η Χριστιάνα, από το ένα χέρι σου παίρνουν αιμοπετάλια, ενώ όπως είπε δεν έχει να κάνει σχέση με τη σπονδυλική στήλη, όπως όλοι νομίζουν.
 
«Πριν αρκετά χρόνια σου έπαιρναν αίμα από τη σπονδυλική στήλη ναι, αλλά τώρα δεν είναι αυτή η διαδικασία. Οι παραπάνω έχουν αυτό στο μυαλό τους, αλλά δεν είναι έτσι. Παίρνουν από το ένα σου χέρι τα αιμοπετάλια που θέλει ο ασθενής με μηχάνημα και από το άλλο χέρι επιστρέφει το αίμα. Δεν δίνεις αίμα βασικά. Απλά σου τρυπάνε τα δύο χέρια, όπως και στις αναλύσεις.

Αν δεν δεχόμουν έπρεπε να τους ενημερώσω για να ξέρουν, αφού εάν αρνιόμουν θα έπρεπε να ψάξουν για άλλο. Μου εξήγησαν την όλη διαδικασία και μου είπαν αν σε χρειαστούμε, οτιδήποτε, θα επικοινωνήσουμε. Η μεταμόσχευση μυελού των οστών, είναι η τελευταία επιλογή, αφού ο ασθενής πρώτα κάνει τις χημειοθεραπείες και σε περίπτωση που δεν πετύχουν προχωρούν στη μεταμόσχευση. Για να μπει το μεταμόσχευα, χρειάζεται κάποια ανάρρωση ο ασθενής.

Περνάνε περίπου τρεις με τέσσερις μήνες για μάθεις νέα του ασθενή. Απαγορεύεται να σου δώσουν τα στοιχεία του, το ίδιο ισχύσει και για τον ασθενή. Δηλαδή ούτε εγώ γνώριζα ποιος είναι, ούτε εκείνος. Επίσης, μου είπαν ότι δεν μπορώ να έρθω σε επικοινωνία μαζί του και να μάθω νέα του, με το μόνο τρόπο να είναι μόνο μέσω του Καραϊσκάκειου. Δηλαδή, να στείλω εγώ αλληλογραφία στο Ίδρυμα και να μου απαντήσει έπειτα ο ασθενής.

Είναι αρκετά δύσκολο να βρεθεί κάποιος συμβατός δότης. Οι περισσότερες πιθανότητες είναι κυρίως με τα αδέλφια. Αλλά από όσο γνωρίζω πρέπει να είναι μέχρι το 45ο έτος της ηλικίας τους. Στην περίπτωση τη δική μου που βρέθηκα ήταν και αδερφός του ατόμου, ο οποίος ήταν άνω των 45. Για παράδειγμα σε περίπτωση που δεν θα βρισκόταν κάποιος άλλος συμβατός δότης, τότε θα έπαιρναν από τον αδερφό του, όμως οι πιθανότητες θα ήταν πολύ λίγες. Εγώ με τον ασθενή ήμασταν 100% συμβατοί, όπως με ενημέρωσαν».

«Θα χαρίσουμε μια ζωή και χαμόγελα σε μια οικογένεια»
Μέσα από τη δική της εμπειρία η Χριστιάνα χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη πράξη ως ένα μεγάλο δώρο και μια ευλογία. Όπως είπε, ο κόσμος δεν πρέπει να φοβάται, αφού πρόκειται για ένα δώρο σε ένα συνάνθρωπο μας.
 
«Για να μπορέσει κάποιος να είναι δότης, θα πρέπει να είναι από τα 18 μέχρι 45 και υγιής. Δεν ξέρω ακριβώς τι θέματα υγείας πρέπει να είναι, αλλά όταν γίνουν αναλύσεις γνωρίζουν. Θέλω να πω γενικά σε όλο τον κόσμο ότι πρέπει να ενημερωθεί καλύτερα για το συγκεκριμένο θέμα, γιατί είμαστε πίσω στο θέμα της ενημέρωσης του συγκεκριμένου θέματος. Για εμάς δεν είναι κάτι, δεν είναι τίποτα.

Αν κάποιος φοβάται γενικά τη βελόνα, καλύτερα να μην δώσει δείγμα με σάλιο. Γιατί σε περίπτωση που βρεθεί συμβατός δότης θα διστάσει να το κάνει και θα μπει σε σκέψεις. Αν δεν είναι σίγουρος καλύτερα να μην το κάνει. Δεν είναι κάτι όμως, είναι μια απλή διαδικασία.

Το μήνυμα προς όλους είναι το ίδιο. Δεν έχουμε να χάσουμε κάτι. Θα χαρίσουμε μια ζωή και χαμόγελα σε μια οικογένεια, παιδιά ή και αδέλφια. Είναι μεγάλο δώρο και μεγάλη ευλογία για εμάς που κάνουμε αυτό το δώρο σε κάποιον συνάνθρωπο μας. Δεν έχουμε να χάσουμε κάτι, μόνο να κερδίσουμε».
Για να σχολιάσετε κάντε κλικ εδώ
 
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Πίσω στην αρχή της σελίδας