Σάββατο 6 Ιουν, 2020 | Επικοινωνία
trans gif

Ο 85χρονος Σόλων... H ψυχή του βιβλιοπωλείου της Λευκωσίας με τη μεγάλη ιστορία

Νατάσα Χριστοφόρου  02/02/2020 07:36
Ο 85χρονος Σόλων... H ψυχή του βιβλιοπωλείου της Λευκωσίας με τη μεγάλη ιστορία

Ο 85χρονος Σόλων... H ψυχή του βιβλιοπωλείου της Λευκωσίας με τη μεγάλη ιστορία

Νατάσα Χριστοφόρου  02/02/2020 07:36
Μπαίνοντας στο βιβλιοπωλείο, τον βρίσκεις να σε κάποιον από τους διαδρόμους με τα χιλιάδες βιβλία. Σου κάνει αμέσως εντύπωση, η κομψότητα αλλά και η άνεση που αποπνέει. στο χώρο Με το βλέμμα του, δεν αφήνει τίποτα απαρατήρητο. Είναι φανερό, πως θέλει να έχει τον έλεγχο.
 
Είναι ο Σόλων Παπαχριστοδούλου, ο δημιουργός και η ψυχή του Σολώνειου Βιβλιοπωλείου, στην οδό Βυζαντίου στη Λευκωσία. Είναι ο άνθρωπος που πάλεψε σκληρά και κατάφερε να διατηρήσει, τις τελευταίες δεκαετίες, ένα από τα μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία της πρωτεύουσας.
Κατάγεται από τον Αγρό με πατέρα ένα σπουδαίο κληρικό, ο οποίος στον αγώνα της ΕΟΚΑ, δημιούργησε στο σπίτι του κρησφύγετο για τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Στυλιανό Λένα και τις ομάδες τους.
 
«Ο πατέρας μου ήταν ιερέας. Είχε χωράφια και φύτευαν εποχιακά προϊόντα. Η μητέρα μου, ήταν υφάντρια. Είχε αργαλειό. Ήμασταν τέσσερα παιδιά. Από 5-6 χρόνων, βοηθούσαμε στα χωράφια. Όποτε πήγαιναν οι γονείς μας πηγαίναμε και εμείς» λέει και θυμάται.
 
«Η οικογένειά μου, ήταν ανακατωμένη στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Οι ομάδες του Γρηγόρη Αυξεντίου και του Στυλιανού Λένα, τον μισό χρόνο του 1956 έμεναν στο σπίτι μας. Ο πατέρας μας, Χριστόδουλος Αυγουστή Νικόλα, τους έκρυβε σε ένα λάκκο στην κουζίνα, όπου φύλαγαν και τα σύνεργα κατασκευής χειροβομβίδων. Ο Λένας έμεινε 5-6 μήνες στο σπίτι μας. Το ίδιο και ο Αυξεντίου.
 
Τέλος του 1956, επειδή έμειναν πολύ καιρό στο ίδιο μέρος και άρχισε να το μαθαίνει ο κόσμος, αποφάσισαν πως έπρεπε να φύγουν για λόγους ασφάλειας. Χωρίστηκαν σε ομάδες και ξεκίνησε ο καθένας προς τον προορισμό του. Ο Αυξεντίου, ξεκίνησε για τη Ζωοπηγή για να ανεβεί στο βουνό, στην Παπούτσα και από κει μαχαιρά. Στη Ζωοπηγή, είχαν επεισόδια με προδότες και τον Αγγλικό
στρατό. Σκοτώθηκε ο Γιωργάλλας και πληγώθηκε στο πόδι ο Αυξεντίου, αλλά γλίτωσε.
 
Ο Λένας πληγώθηκε στο δρόμο προς το Πελένδρι. Συνελήφθη και έκανε πολλές μέρες στο νοσοκομείο στο Ακρωτήρι όπου και πέθανε. Και άλλοι που ήταν στον Αγρό καθοδόν είχαν άσχημο τέλος. Εγώ εκείνη την περίοδο, ήμουν στην Αθήνα για σπουδές».
Οι σπουδές και η δουλειά στο Δημόσιο
Παρά το γεγονός ότι η οικογένειά του δεν ήταν εύπορη σπούδασε στην Αθήνα, πράγμα όχι συχνό, την τότε εποχή.
 
«Μετά το δημοτικό, πήγα στην Ανωτέρα Σχολή Αγρού. Η οικογένεια του πατέρα μου, είχε δέκα παιδιά. Τα τρία, πέθαναν βρέφη. Επιβίωσαν οι επτά. Ο μικρός, ο οποίος με περνούσε δύο χρόνια, σπούδαζε στο Εμπορικό Λύκειο της Λάρνακας, οπόταν άνοιξε ο δρόμος και για μένα.
 
Την εποχή εκείνη, θεωρείτο πολύ ψηλό το επίπεδο του Εμπορικού Λυκείου της Λάρνακας, ήταν σαν Πολυτεχνείο.  Τότε, όταν ήθελε κάποιος εμπορευόμενος ένα υπάλληλο, ζητούσε να του συστήσουν από το σχολείο αυτό. Μέναμε στο οικοτροφείο του σχολείου. Μετά σπούδασα στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών, στην Αθήνα. Τέλειωσα τη σχολή το 1958 και τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκα».
 
To πρώτο του βιβλιοπωλείο
Ο κ. Σόλωνας από τον Αγρό, όπου δούλεψε ως καθηγητής, βρέθηκε στη Δημόσια Υπηρεσία και από κει στην Αμμόχωστο.
 
«Δίδαξα για μία χρονιά εμπορικά στην Ανωτέρα Σχολή Αγρού. Στη συνέχεια, έδωσα εξετάσεις και διορίστηκα ως λογιστής, στο Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας. Έκανα έντεκα χρόνια. Μετά ένας οικογενειακός, φίλος που είχε ξενοδοχεία στην Αμμόχωστο, μου πρότεινε να συνεργαστούμε. Έτσι το 1970, υπέβαλα την παραίτηση μου στο Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας και εργάστηκα για τρία χρόνια, στον οίκο Λόρδος και Φλωρεντιαδης.
 
Το φθινόπωρο του 1973 έφυγα και ανέλαβα το βιβλιοπωλείο του Χριστόδουλου Παπαδόπουλου στο Bridgehouse. Είχε δημιουργήσει, τριάντα χρόνια πριν ένα βιβλιοπωλείο στην οδό Λήδρας, με το όνομα Μινέρβα. Το 1969, άφησε στον αδελφό του αυτό το βιβλιοπωλείο και άνοιξε νέο στο Bridgehouse. Δεν είχε παιδιά και αποφάσισε να απέλθει. Έτσι το ανέλαβα. Το 1974  έγινε η εισβολή και υπήρξαν, ασφαλώς, δυσκολίες. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα, αλλά μείναμε και συνεχίσαμε».

Από το Bridgehouse στο Σολώνειο
«Το 1996, μετακομίσαμε στην οδό Βυζαντίου, σε αυτό το βιβλιοπωλείο που το ονομάσαμε Σολώνειο. Έκτοτε λειτουργεί με τη βοήθεια όλης της οικογένειας. Της συζύγου μου, των παιδιών μου του γαμπρού μου.  Έχω δύο κόρες και έξι εγγόνια. Η μεγάλη εγγονή είναι 28 ετών και η μικρότερη 15», αναφέρει. 

«Εγώ είμαι πάντοτε στο βιβλιοπωλείο. Έχω βοηθητικό ρόλο. Φεύγω από το σπίτι στις οκτώ και κάνω τις εξωτερικές δουλειές. Ασχολούμουν με τα βιβλία τόσο ως μαθητής, όσο και ως φοιτητής. Συνεχίζω να διαβάζω βιβλία συνήθως μικρά με εκκλησιαστικό περιεχόμενο, φιλοσοφικά κ.λπ. Είναι δύσκολο να υπολογίσω πόσα βιβλία διάβασα».
 
Οικονομική και πνευματική κρίση
Η πιο δύσκολη επαγγελματική στιγμή στην πορεία του, ήταν, όπως λέει, η πρωτοφανής οικονομική κρίση που έπληξε την Κύπρο.
 
«Οι μεγαλύτερες δυσκολίες, ήρθαν αργότερα με την οικονομική κρίση. Ήταν φυσικό, πρώτα έπρεπε να φάει ο άνθρωπος και μετά να διαβάσει. Περάσαμε δύσκολα. Εδώ απασχολούσαμε 15 άτομα και μείναμε με 6-7. Διακόψαμε την υπηρεσία του μισού προσωπικού μας. Χρειάστηκε να κάνουμε κι άλλες οικονομίες. Για 4-5 χρόνια ήταν μια στάσιμη κατάσταση. Ευτυχώς τα καταφέραμε. Τώρα, είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα από πλευράς κίνησης του βιβλίου.
 
Η κρίση του βιβλίου είχε αρχίσει, όμως από πριν. Από τη μία η τεχνολογία, την οποία αγαπώ και θεωρώ πολύ χρήσιμη, και από την άλλη η μανία που έπιασε εμάς τους Κυπρίους να “αρκοντίνουμεν από πέρσι”. Ο καθένας ασχολείτο με διάφορες εργασίες, άλλες νόμιμες και άλλες παράνομες… Επειδή έκτισε ο γείτονας ένα σπίτι, κάποιοι ήθελαν να κτίσουν μεγαλύτερο. Όλη αυτή η ιστορία, έφερε την οικονομική κρίση. Υπήρχε, όμως και “κρίση” πνευματική».
 
Έκανε την τεχνολογία σύμμαχο…
Δείχνει τους διαδρόμους με τα ράφια και τα αμέτρητα βιβλία που βρίσκονται στους δύο ορόφους του Σολώνειου.
 
«Έχουμε πολλές χιλιάδες βιβλία στα ράφια και κατανέμονται σε όλους τους τομείς ενδιαφέροντος των ανθρώπων. Έχουμε μεγάλη ποικιλία και πολύ παλιά βιβλία, από τους κλασικούς μέχρι τους νεότερους χρόνους. Είμαστε 45 χρόνια στην αγορά. Τα βιβλία που πωλούνται πιο πολύ, πλέον είναι αυτά που έχουν σχέση με την αυτοβελτίωση, μυθιστορήματα, μαγειρικές, ταξιδιωτικά και παιδικά», σημειώνει.
Μπορεί η τεχνολογία να έχει “κτυπήσει” την αγορά βιβλίου, ωστόσο ο κ. Σόλωνας δεν προσπαθεί να της πάει κόντρα, αλλά να τη χρησιμοποιήσει προς όφελος του βλιβλιοπωλείου.
 
«Την τεχνολογία, την ευχαριστούμε για το σύνολο των πληροφοριών που μας παρέχει και δεν της πάμε κόντρα. Δεν μπορούμε άλλωστε. Θα την χρησιμοποιήσουμε. Πλέον, θα πωλούμε και on line βιβλία. Δεν πιστεύω ότι η τεχνολογία, θα εξαφανίσει το βιβλίο. Μπορούν να έχουν παράλληλους δρόμους».
Η τελευταίες του κουβέντες, είναι ένα μήνυμα προς όλους τους νέους, τους οποίους παροτρύνει να διαβάζουν βιβλία.
 
«Οι νέοι πρέπει να διαβάζουν βιβλία. Βρίσκεις πληροφορίες στο διαδίκτυο, αλλά είναι “στενη ” η πληροφόρηση και τα στοιχεία μπορεί να μην είναι ακριβή. Άλλο είναι να κρατάς ένα βιβλίο στο χέρι», λέει καταλήγοντας.   
 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 
Για να σχολιάσετε κάντε κλικ εδώ
 
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Πίσω στην αρχή της σελίδας