Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου, 2020 | Επικοινωνία
Facebook Header Button  Tweeter Header Button   Youtube Header Button Instagram Header Button
trans gif

Το μήνυμα της Κατερίνας Χαραλάμπους για την ημέρα που έχασε τον πατέρα της

  18/09/2020 10:33
Το μήνυμα της Κατερίνας Χαραλάμπους για την ημέρα που έχασε τον πατέρα της

Το μήνυμα της Κατερίνας Χαραλάμπους για την ημέρα που έχασε τον πατέρα της

  18/09/2020 10:33
 
 

«'Εζησα την νύχτα του τροχαίου δυστυχήματος... ψάχναμε να δούμε τι συνέβη στον αδελφό μου και τον πατέρα μου... Μετα θάλασσα, πλοίο, ταξίδι, ουρανός, άγγελος, τάφος, κοιμητήριο...»

Με ένα συγκλονιστικό μήνυμα η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του Ρικ Κατερίνα Χαραλάμπους,  έβγαλε τα εσώψυχα της για την μαύρη μέρα που συγκλόνισε την μετέπειτα ζωή της.

Σαν σήμερα έχασε σε τροχαίο τον πατέρα της. Η ίδια σε κλίμα βαθιάς θλίψης μοιράστηκε τα πιο κάτω με τους διαδικτυακούς τις φίλους:

«Να την παλι αυτη η μερα... αυτη η μέρα που σημαδεψε τη ζωή μου... αυτη η μερα που εφερε τα πάνω κατω στην οικογενεια μου. Και με θυμαμαι ενα κοριτσακι με κοντο παντελονακι χωρις παπουτσια και με αχτενιστα μαλλακια απο το παιχνιδι να παρακολουθω την μαμμά μου ομορφα χτενισμενη και ντυμενη να περιμενει τον μπαμπα για να γιορτασουν τα γενεθλια της... και ξαφνικα κατι ειδε κατι ακουσε βρεθηκαμε στο αυτοκινητο να τρεχει στον αστυνομικο σταθμο. Φωναζε η μάμμα μου, δεν πολυκαταλαβαινα... τα εχασα, μπερδευτηκα... οι αστυνομικοι προσπαθουσαν να παρουν απο μενα πληροφοριες... δε θυμαμαι μετα τιποτα.

Και μετα με θυμαμαι κοριτσακι με ενα φουστανι σε σκουρο χρωμα, μαλλια αλογοουρα με μαυρο φιογκο να καθομαι στην επίχωση και να μου δειχνουν ενα πλοίο... "Να εκει ειναι ο μπαμπάς, έπρεπε να παει δουλεια κ δεν πρόλαβε να σε αποχαιρετησει..."

Δεν πιστεψα....νομιζω. Δε θυμαμαι...

Εζησα την νύχτα του τροχαίου δυστυχηματος... ψάχναμε να δούμε τι συνέβη στον αδελφό μου και τον πατέρα μου... Μετα θάλασσα, πλοίο, ταξιδι, ουρανος, αγγελος, ταφος, κοιμητηριο... Ηταν η σειρα του αλλου ταξιδιου... εκεινο που πανε ψηλα στον ουρανο γινονται αγγελοι και μας προσέχουν. Αντεδρασα; Δε θυμαμαι...

Θυμαμαι ομως τη μαμμα μου να κοιμαται σε μια καρεκλα στο νοσοκομειο διπλα απο τον αδελφο μου εζησε απο θαυμα...

Θυμαμαι και ότι μετα απο αυτο η ζωη μας άλλαξε και οπως λεει η μαμμα μου καθε Χριστουγεννα για δωρο ηθελα φτερά αγγελου για να πάω ψηλά να βρω τον μπαμπά...να του θυμωσω που επεμενε να παει εκεινο το μοιραιο Σαββατο στην Παφο...

Περασαν τα χρονια και η πληγη δεν εκλεισε. Δεν λεμε αν, δεν λεμε γιατι... μακαρι να μην γινοταν, να μη ζουσαμε ολα αυτα που δυσκολα μπορω να μοιραστω, αλλά ολοι δε ζουμε δυσκολες δοκιμασιες, σκληρες καμια φορα;

Νιωθω ευλογημένη, ομως, γιατί ακόμη και απο εκεί ψηλα ο μπαμπας μας προσεχει και φροντισε να αφήσει και εδώ στη γη φυλακες αγγέλους. Νιωθω ευλογημένη γιατί η μαμμα μου βρήκε τη δυναμη, σταθηκε στα πόδια της και προχωρήσαμε με χαμογέλο, ελπίδα και πιστη. Ακουγεται δυσκολο, σκληρό. Ειναι...

Γι αυτο να θυμαστε: τιποτα δεν ειναι δεδομένο...

Απολαυστε την παρουσια των ανθρώπων σας...

Σα σήμερα πριν απο χρόνια εφυγε ο δικος μου μπαμπας και δεν επέστρεψε ποτε...»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Για να σχολιάσετε κάντε κλικ εδώ
 
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Πίσω στην αρχή της σελίδας